กินให้อร่อยระหว่างร้านที่จองไว้ในญี่ปุ่น

มื้อที่จองไว้คือจุดสูงสุด ส่วนที่เหลือของวันคือที่ที่ทริปญี่ปุ่นได้กินจริง ร้านเล็กจำนวนมากปิดช่วงหนึ่งในบ่าย บางครั้งประมาณสามโมงถึงห้าโมงหรือช้ากว่านั้น ป้ายจะบอกว่าเปิดอีกเมื่อไร การยืนบนทางเท้าแล้วรู้สึกถูกหักหลังเป็นทางเลือก ร้านสะดวกซื้อไม่ใช่ความล้มเหลว มันเป็นส่วนของวัฒนธรรมอาหาร

FamilyMart, Lawson และ 7-Eleven คือชื่อที่สำคัญ โอนิกิริ แซนด์วิชไข่ ไก่ทอดร้อน กาแฟที่ใช้ได้ และสลัดที่ดีกว่าแบบน่าเศร้าที่บ้าน จ่ายด้วยบัตร IC ใบเดียวกับที่ใช้บนรถไฟ กินบนม้านั่งที่เขามีให้ หรือเอาไปสวนแล้วถือห่อออกไป มุมถัดไปมักไม่มีถังขยะ ห่อนั้นเป็นความรับผิดชอบของคุณจนกว่าจะมีถัง

เมื่อคุณได้นั่งลง

ร้านราเม็งทำงานด้วยสัญญาเรียบง่าย สั่ง กิน ออก เครื่องตั๋วที่ประตูเป็นเรื่องธรรมดา นั่งที่ที่เขาชี้ อย่านั่งอ้อยอิ่งกับแล็ปท็อปถ้ามีคนรอ และอย่าขอแบ่งชามเดียวเป็นเมนูชิมทั้งโต๊ะ ดูดเสียงได้ถ้าอยาก มันปกติ คำขอบคุณเบา ๆ ตอนออกก็พอ คุณไม่ต้องกล่าวสุนทรพจน์

• ร้านสะดวกซื้อ เชื่อมช่องว่างตอนบ่ายและดึกหลังจากครัวปิด
• เดปาจิกะ ชั้นอาหารคือปิกนิกที่สวยกว่า โดยเฉพาะก่อนขึ้นรถไฟ
• ร้านอาหารในห้าง ชั้นบนเชื่อถือได้เมื่อคุณอยากได้ที่นั่งและเมนูมีรูป
• ตลาด เช่น นิชิกิในเกียวโตหรือคุโรมงในโอซาก้า สำหรับกินเรื่อย ๆ ตอนเช้า ไม่ใช่แผนอาหารเย็นเต็มมื้อ

Save

น้ำไม่ฟรีเสมอไป และน้ำก๊อกในห้องน้ำไม่ใช่ตัวแทนของการขอ ถ้าแก้วมีราคา ก็จ่าย ทิปยังไม่ใช่ธรรมเนียม การพยายามทิ้งเหรียญ "สำหรับบริการดี" สร้างงานเพิ่ม ถ้าอยากใจดี จงชัดตอนสั่ง ซ้อนจานเล็กน้อยถ้าเคาน์เตอร์จิ๋ว และอย่าคุยสองชั่วโมงเหนือชามที่ว่างแล้ว

ข้อจำกัดอาหาร บอกแต่เนิ่น ๆ

มังสวิรัติ งดหมู และภูมิแพ้ ง่ายขึ้นในเมืองใหญ่กว่าแต่ก่อน และยังพลาดได้ง่ายในครัวเล็ก ดาชิและน้ำซุปซ่อนปลาและเนื้อ บอกข้อจำกัดตอนนั่ง พร้อมการ์ดสั้นภาษาญี่ปุ่นถ้ามี และยอมออกได้ถ้าพ่อครัวไม่แน่ใจ ข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อที่มีฉลากอ่านได้บางครั้งเป็นมื้อกลางวันที่ปลอดภัยกว่า นั่นไม่ใช่การประนีประนอมที่ต้องอาย

จองมื้อเย็นหนึ่งมื้อที่คุณจะเสียใจถ้าพลาด ให้มื้ออื่นเป็นของท้องถิ่นและบังเอิญบ้าง ชามบางใบที่คนพูดถึงเป็นปีคือชามที่ไม่มีบทความแนบ บนถนนที่เดินอยู่แล้ว ในชั่วโมงที่บังเอิญหิว