خوب خوردن بین رزروهای رستوران

وعده‌هایی که رزرو کرده‌اید قله‌ها هستند. بقیه روز جایی است که سفر ژاپن واقعاً غذا می‌گیرد. خیلی از رستوران‌های کوچک یک بازه بعدازظهر می‌بندند، گاهی از حدود سه تا پنج یا دیرتر. تابلو می‌گوید کی دوباره باز می‌شوند. ایستادن روی پیاده‌رو با حس خیانت اختیاری است. فروشگاه رفاه شکست نیست. بخشی از فرهنگ غذاست.

FamilyMart، Lawson و 7-Eleven نام‌هایی‌اند که مهم‌اند. اونیگیری، ساندویچ تخم‌مرغ، مرغ سرخ داغ، قهوه درست، و سالادهایی که از نسخه غمگین خانه بهترند. با همان کارت IC بپردازید که در قطار استفاده می‌کنید. روی نیمکتی که گذاشته‌اند بخورید، یا به پارک ببرید و لفاف را بیرون ببرید. اغلب سطل سر نبش بعدی نیست. لفاف تا وقتی سطل باشد مسئولیت شماست.

وقتی می‌نشینید

مغازه رامن قرارداد ساده‌ای دارد. سفارش بدهید، بخورید، بروید. دستگاه بلیت دم در رایج است. جایی بنشینید که نشان می‌دهند. اگر مردم منتظرند روی لپ‌تاپ معطل نکنید، و نخواهید یک کاسه را برای میز به منوی چشیدن تقسیم کنند. اگر خواستید سر بکشید. عادی است. تشکر آرام هنگام رفتن کافی است. به سخنرانی نیاز ندارید.

• فروشگاه رفاه فاصله بعدازظهر و شب دیر را وقتی آشپزخانه بسته پل می‌زند.
• دپاچیکا، طبقه غذای فروشگاه بزرگ، پیک‌نیک قشنگ‌تر است، به‌خصوص پیش از قطار.
• رستوران فروشگاه بزرگ در طبقات بالا قابل اعتماد است وقتی صندلی و منوی عکس‌دار می‌خواهید.
• بازارها مثل نیشیکی در کیوتو یا کورومون در اوساکا برای چریدن زودند، نه برای برنامه شام کامل.

Save

آب همیشه رایگان نیست، و آب شیر دستشویی جایگزین پرسیدن نیست. اگر لیوان پول دارد، بپردازید. انعام هنوز رسم نیست. گذاشتن سکه «برای سرویس خوب» کار اضافه می‌سازد. اگر می‌خواهید مهربان باشید، موقع سفارش روشن باشید، اگر پیشخوان کوچک است ظرف‌ها را کمی روی هم بگذارید، و روی کاسه خالی دو ساعت حرف نزنید.

نیاز غذایی، که زود گفته شود

گیاه‌خواری، بدون گوشت خوک، و حساسیت در شهرهای بزرگ آسان‌تر از گذشته است، و در آشپزخانه کوچک هنوز آسان اشتباه می‌شود. داشی و آبگوشت ماهی و گوشت را پنهان می‌کنند. محدودیت را وقتی نشستید بگویید، اگر کارت کوتاه ژاپنی دارید با آن، و اگر آشپز مطمئن نیست حاضر باشید بروید. کوفته برنج فروشگاه رفاه با برچسبی که می‌توانید بخوانید گاهی ناهار امن‌تر است. این مصالحه‌ای نیست که باید از آن خجالت بکشید.

همان یک شامی را رزرو کنید که از دست دادنش ناراحتتان می‌کند. بگذارید وعده‌های دیگر محلی و کمی اتفاقی باشند. بعضی کاسه‌هایی که مردم سال‌ها از آن حرف می‌زنند همان‌هایی بودند که مقاله‌ای به آن‌ها وصل نبود، در خیابانی که از قبل راه می‌رفتند، در ساعتی که اتفاقاً گرسنه بودند.