آدابی که پیش از فرود در ژاپن ارزش یادگیری دارند

می‌توانید دو هفته در ژاپن سفر کنید و هر رسم را کمی غلط انجام دهید و باز با مهربانی رفتار شود. مردم به بازدیدکننده عادت دارند. عادت‌های زیر آن‌هایی‌اند که روز را برای نفر کناری عوض می‌کنند، که دلیل بهتری برای یاد گرفتنشان است از ترس توبیخ.

سازمان ملی گردشگری ژاپن از بازدیدکنندگان می‌خواهد مهمانی باشند که جا را قابل استفاده ترک می‌کنند. این مبهم به نظر می‌رسد تا وقتی روی قطار پر باشید، یا دم دروازه‌ای که کسی می‌خواهد دعا کند و دیگری پرتره وسط راه می‌خواهد. کمی سکوت و کمی توجه بیشترش را پوشش می‌دهد. به تعظیم کامل نیاز ندارید. تعظیم کوچک وقتی تشکر می‌کنید کافی است.

قطار، کفش، و در

در قطار و اتوبوس، تماس تلفنی چیزی است که مردم از آن بدشان می‌آید. گفتگوی نرم خوب است. ویدیو با صدا نه. گوشی را بی‌صدا کنید. کنار بایستید و بگذارید مردم پیاده شوند پیش از آنکه سوار شوید. صندلی اولویت برای کسانی است که لازم دارند، حتی وقتی جوان‌تر از انتظار به نظر می‌رسند. کوله‌پشتی جلو یا روی قفسه جا دارد، نه در صورت غریبه.

• کفش در خانه، بسیاری از رستوران‌ها، تالار معبد، و ریوکان درمی‌آید. نوکشان را به سمت در برگردانید.
• دمپایی توالت در اتاق توالت می‌ماند. جفت راهرو جفت دیگری است.
• در زیارتگاه، حرکت رایج دو تعظیم، دو کف، و تعظیم آخر است. معبد آرام‌تر است: بدون کف زدن، یک تعظیم، گاهی عود.
• در راهرو زیارتگاه کنار راه بروید. وسط اغلب عمداً خالی می‌ماند.
• چاپستیک را عمودی در کاسه برنج نگذارید، و غذا را از چاپستیک به چاپستیک ندهید.
• انعام نیست. انعام روی سینی می‌تواند کسی را که باید پس بدهد گیج کند.

پله کفش، گنکان، لحظه‌ای است که بازدیدکنندگان عجله می‌کنند. بنشینید، کفش را دربیاورید، با جوراب بالا بروید. اگر دمپایی آنجا بود، تا وقتی تابلو یا محراب چوبی لخت بگوید فقط جوراب، از آن استفاده کنید. هجوم با کفش بیرون اشتباه است. معلق ماندن در آستانه با چمدان اشتباه دیگر است. رد شوید، بعد کیف را مرتب کنید.

Save

زباله، عکس، و حجم صدا

سطل سر نبش خیابان کم است. این دعوت نیست که بطری را روی دیوار بگذارید. حملش کنید. در کوچه مسکونی شب، صدایی را به کار ببرید که در پله کتابخانه به کار می‌برید. محله اول خانه است و بعد پس‌زمینه. همین برای مغازه‌ای که یک نفر اداره‌اش می‌کند: سلام کنید، سؤال را از آن سوی اتاق داد نزنید، و هر بسته را «فقط برای دیدن» باز نکنید.

اگر هیچ چیز دیگر به یاد نماند، قطار و کفش را به یاد بسپارید. گوشی بی‌صدا، بگذارید مردم پیاده شوند، کفش را جایی دربیاورید که پله می‌گوید. بقیه را وقتی رسیدید روی تابلو می‌خوانید. ژاپن پر از تابلو است. آداب‌اند، نوشته، برای هر کس که زحمت نگاه کردن بکشد.