Maniery, które warto znać przed lądowaniem w Japonii

Możesz podróżować po Japonii dwa tygodnie, każdą rzecz zrobić odrobinę nie tak i nadal spotkać się z życzliwością. Ludzie są przyzwyczajeni do gości. Nawyki poniżej zmieniają dzień osobie obok, i to lepszy powód, żeby je znać, niż strach przed upomnieniem.

Japońska Organizacja Turystyczna prosi, żeby gość zostawiał miejsce nadal zdatne do użytku. Brzmi to mgliście, dopóki nie stoisz w nabitym pociągu albo przy bramie, gdzie jedna osoba chce się pomodlić, a druga chce portret na środku ścieżki. Trochę ciszy i trochę uwagi załatwia większość. Nie potrzebujesz idealnego ukłonu. Wystarczy mały, kiedy mówisz dziękuję.

Pociągi, buty i próg

W pociągach i autobusach ludzie najbardziej nie znoszą rozmów przez telefon. Cicha rozmowa jest w porządku. Film z dźwiękiem już nie. Trzymaj telefon wyciszony. Stań z boku i wypuść wysiadających, zanim wejdziesz. Miejsca priorytetowe są dla osób, które ich potrzebują, nawet jeśli wyglądają młodziej, niż się spodziewasz. Plecak ma być z przodu albo na półce, nie w twarzy osoby obok.

• Buty schodzą w domach, w wielu restauracjach, w salach świątynnych i w ryokanie. Ustaw je noskami ku drzwiom.
• Kapcie toaletowe zostają w toalecie. Te z korytarza to inna para.
• W chramie zwykły gest to dwa ukłony, dwa klaśnięcia i ukłon na koniec. W świątyni jest ciszej: bez klaskania, ukłon, czasem kadzidło.
• Na dojściu do chramu idź bokiem. Środek często zostaje pusty celowo.
• Nie wbijaj pałeczek pionowo w miskę ryżu i nie podawaj jedzenia z pałeczek na pałeczki.
• Napiwków się nie zostawia. Napiwek na tacy może zmylić osobę, która musi go oddać.

Próg na buty, genkan, to moment, w którym goście zaczynają się śpieszyć. Usiądź, zdejmij buty i wejdź wyżej w skarpetkach. Jeśli stoją kapcie, noś je, dopóki tabliczka albo gołe drewno ołtarza nie każe zostać w samych skarpetkach. Wpadanie do środka w butach z dworu to jeden błąd. Stanie w progu z walizką to drugi. Przejdź, a torbę ogarnij dopiero za progiem.

Save

Śmieci, zdjęcia i głośność

Koszy na rogach prawie nie ma. To nie zaproszenie, żeby odstawić butelkę na murek. Nieś ją dalej. W mieszkalnej uliczce nocą mów głosem ze schodów biblioteki. Osiedla są najpierw czyimś domem, a dopiero potem tłem do zdjęcia. Tak samo w sklepie, w którym jest jedna osoba: przywitaj się, nie krzycz z pytaniem przez salę i nie otwieraj każdej paczki „tylko żeby zobaczyć”.

Jeśli nie zostanie ci w głowie nic więcej, niech zostaną pociąg i buty. Wyciszony telefon, najpierw wysiadający, buty zdjęte tam, gdzie każe próg. Resztę przeczytasz na tabliczce na miejscu. Japonia jest pełna tabliczek. To spisane maniery dla każdego, kto na nie spojrzy.