มารยาทที่ควรรู้ก่อนลงเครื่องที่ญี่ปุ่น

คุณเที่ยวญี่ปุ่นสองสัปดาห์แล้วทำทุกธรรมเนียมผิดเล็กน้อยได้ และยังได้รับการปฏิบัติอย่างใจดี คนคุ้นกับผู้มาเยือน นิสัยด้านล่างคือสิ่งที่เปลี่ยนวันของคนข้าง ๆ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ดีกว่าความกลัวจะถูกดุ

องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแห่งประเทศญี่ปุ่นขอให้ผู้มาเยือนเป็นแขกที่ทิ้งที่ให้ยังใช้ได้ ฟังดูคลุมเครือจนกว่าคุณจะอยู่บนรถไฟที่แน่น หรือที่ประตูที่คนหนึ่งอยากสวดและอีกคนอยากได้ภาพตรงกลางทาง ความเงียบเล็กน้อยและความตระหนักเล็กน้อยครอบคลุมส่วนใหญ่ คุณไม่ต้องโค้งให้สมบูรณ์ โค้งเล็ก ๆ ตอนขอบคุณก็พอ

รถไฟ รองเท้า และประตู

บนรถไฟและรถบัส การโทรศัพท์คือสิ่งที่คนเกลียด การคุยเบา ๆ ใช้ได้ วิดีโอที่เปิดเสียงไม่ใช้ได้ ให้โทรศัพท์เงียบ ยืนหลบให้คนลงก่อนขึ้น ที่นั่งพิเศษเป็นของคนที่ต้องการ แม้คนนั้นจะดูอายุน้อยกว่าที่คุณคาด กระเป๋าเป้ควรอยู่ด้านหน้าหรือบนชั้น ไม่ใช่บนหน้าคนแปลกหน้า

• ถอดรองเท้าที่บ้าน ร้านอาหารจำนวนมาก โถงวัด และเรียวกัง หันรองเท้ากลับไปทางประตู
• รองเท้าแตะห้องน้ำอยู่แค่ในห้องน้ำ คู่ทางเดินเป็นอีกคู่
• ที่ศาลเจ้า ท่าที่พบบ่อยคือโค้งสองครั้ง ตบมือสองครั้ง และโค้งครั้งสุดท้าย วัดเงียบกว่า: ไม่ตบมือ โค้ง และบางทีธูป
• เดินชิดข้างบนทางเข้าศาลเจ้า ตรงกลางมักเว้นไว้โดยตั้งใจ
• อย่าปักตะเกียบตั้งตรงในชามข้าว และอย่าส่งอาหารจากตะเกียบสู่ตะเกียบ
• ไม่มีทิป ทิปบนถาดทำให้คนที่ต้องคืนงง

ขั้นรองเท้า เก็งกัง คือจังหวะที่ผู้มาเยือนรีบ นั่ง ถอดรองเท้า ก้าวขึ้นด้วยถุงเท้า ถ้ามีรองเท้าแตะคู่หนึ่ง ให้ใช้จนป้ายหรือแท่นไม้เปล่าบอกว่าถุงเท้าเท่านั้น การรีบเข้าด้วยรองเท้านอกคือความผิดพลาด การยืนอ้อยอิ่งที่ประตูพร้อมกระเป๋าเดินทางคืออีกแบบ เดินผ่าน แล้วค่อยจัดกระเป๋า

Save

ขยะ รูป และระดับเสียง

ถังขยะหายากตามมุมถนน นั่นไม่ใช่คำเชิญให้ทิ้งขวดบนกำแพง ถือไป ในซอยที่อยู่อาศัยตอนกลางคืน ใช้เสียงแบบบันไดห้องสมุด ย่านเป็นบ้านก่อนและเป็นฉากหลังทีหลัง เช่นเดียวกับร้านที่มีพนักงานคนเดียว: ทักทาย อย่าตะโกนคำถามข้ามห้อง และอย่าเปิดทุกห่อ "แค่ดู"

ถ้าจำอย่างอื่นไม่ได้ ให้จำรถไฟและรองเท้า โทรศัพท์เงียบ ให้คนลง ถอดรองเท้าที่ขั้นบอก ที่เหลืออ่านบนป้ายเมื่อถึง ญี่ปุ่นเต็มไปด้วยป้าย นั่นคือมารยาทที่เขียนไว้ สำหรับใครที่ยอมมอง