Japonya'ya inmeden önce öğrenilecek görgü kuralları

İki hafta Japonya gezip her âdeti biraz yanlış yapabilirsiniz; yine de size nazik davranılır. İnsanlar ziyaretçiye alışkındır. Aşağıdaki alışkanlıklar, yanınızdaki kişinin gününü değiştirenlerdir. Onları öğrenmek için azar korkusundan daha iyi bir nedendir bu.

Japonya Ulusal Turizm Örgütü, ziyaretçiden bir yeri kullanılabilir bırakan bir konuk olmasını ister. Bu, tıklım tıklım bir trende ya da birinin dua etmek, bir başkasının yolun ortasında portre çektirmek istediği bir kapıda durana kadar muğlak gelir. Biraz sessizlik ve biraz farkındalık bunun büyük kısmını karşılar. Mükemmel bir eğilme gerekmez. Teşekkür ederken küçük bir tanesi yeter.

Tren, ayakkabı ve kapı

Trenlerde ve otobüslerde insanların nefret ettiği şey telefonla konuşmaktır. Alçak sesle sohbet olur. Sesi açık video olmaz. Telefonu sessizde tutun. Kenara çekilin, binmeden önce inenler insin. Öncelikli koltuklar, ihtiyacı olanlar içindir; o kişiler beklediğinizden genç görünse bile. Sırt çantası önünüzde ya da rafta durur, bir yabancının suratında değil.

• Ayakkabılar evde, birçok restoranda, tapınak salonunda ve ryokanda çıkar. Burunları kapıya dönük olsun.
• Tuvalet terlikleri tuvalet odasında kalır. Koridordaki çift başka çifttir.
• Bir şinto mabedinde yaygın hareket iki eğilme, iki alkış ve son bir eğilmedir. Budist tapınakları daha sessizdir: alkış yok, bir eğilme, bazen tütsü.
• Mabet yolunda kenardan yürüyün. Orta çoğu zaman bilerek boş bırakılır.
• Yemek çubuklarını bir kase pilavın içine dikmeyin ve lokmayı çubuktan çubuğa uzatmayın.
• Bahşiş yoktur. Tepsiye bırakılan bahşiş, onu geri vermek zorunda kalan kişiyi şaşırtır.

Ayakkabı basamağı, genkan, ziyaretçilerin acele ettiği andır. Oturun, ayakkabıları çıkarın, çorapla bir basamak yukarı çıkın. Bir terlik çifti duruyorsa, bir tabela ya da çıplak ahşap sunak yalnızca çorap diyene kadar onları giyin. Dış ayakkabıyla içeri dalmak hatadır. Bavulla kapı ağzında beklemek de diğeridir. İçeri geçin, çantayı ondan sonra toparlayın.

Save

Çöp, fotoğraf ve ses

Sokak köşelerinde çöp kutusu nadirdir. Bu, şişeyi bir duvarın üstüne bırakma daveti değildir. Taşıyın. Gece bir konut sokağında, kütüphane merdiveninde kullanacağınız sesi kullanın. Mahalleler önce evdir, sonra fon. Aynısı, tek kişinin baktığı bir dükkân için de geçerlidir: selam verin, soruyu salonun öbür ucundan bağırmayın ve her paketi “sadece bakmak için” açmayın.

Başka hiçbir şey kalmazsa aklınızda tren ve ayakkabı kalsın. Sessiz telefon, inenlere yol, basamağın söylediği yerde ayakkabılar dışarı. Gerisini vardığınızda bir tabeladan okursunuz. Japonya tabela doludur. Onlar, bakana yazılmış görgü kurallarıdır.