Το Κιότο δουλεύει καλύτερα όταν σταματάς να τρέχεις

Το Κιότο έχει περισσότερες διάσημες πύλες από όσες χωράει μια σύντομη διαμονή, και η πόλη τιμωρεί όποιον τις αντιμετωπίζει ως λίστα. Τα λεωφορεία είναι αργά, οι δρόμοι είναι στενοί, και η καλή ώρα σε κάθε μέρος είναι η ώρα πριν από τα πούλμαν. Κάνε σπριντ και θα θυμάσαι ουρές. Περπάτησε έναν μικρότερο χάρτη και θα θυμάσαι τη μυρωδιά του ξύλου.

Το Φουσίμι Ινάρι είναι το πιο καθαρό παράδειγμα. Το κύριο μονοπάτι είναι ανοιχτό όλη τη νύχτα, γι' αυτό η συμβουλή είναι πάντα η ίδια: πήγαινε τα ξημερώματα, ή πήγαινε αργά. Στις δέκα οι χαμηλότερες πύλες είναι σούρσιμο. Δεν χρειάζεται να ανέβεις όλο το βουνό. Ακόμη και λίγο πιο πάνω, μετά το πρώτο πυκνό τούνελ από τορίι, το πλήθος αραιώνει. Δώσε του ένα πρωί μόνο του. Μην το κολλήσεις στο Αρασιγιάμα και σε μια τελετή τσαγιού και σε ένα δείπνο στο Γκιόν. Αυτό είναι τρία ταξίδια.

Ένας λόφος είναι ολόκληρη μέρα

Το Κιγιομίζου-ντέρα, τα σοκάκια της Χιγκασιγιάμα και ο ναός Γιασάκα είναι μία βόλτα αν τα αφήσεις να είναι. Ξεκίνα στον ναό όταν ανοίγει, κατέβα μέσα από τους δρόμους, και μέχρι το απόγευμα είσαι στην πλευρά του Γκιόν χωρίς λεωφορείο. Η Νινενζάκα και η Σαννενζάκα είναι όμορφες και είναι επίσης χωνί. Αν το σοκάκι έχει κολλήσει, πάρε τον παράλληλο δρόμο. Η θέα από την εξέδρα του ναού είναι το ζητούμενο, όχι μια φωτογραφία από το πίσω μέρος του καπέλου ενός αγνώστου.

Το Αρασιγιάμα, στα δυτικά, είναι το άλλο κλασικό λάθος. Το άλσος των μπαμπού είναι ένα σύντομο μονοπάτι που δείχνει άδειο μόνο νωρίς. Ζευγάρωσέ το με το ποτάμι και με τίποτα άλλο μακρινό. Το κάστρο Νίτζο είναι η εσωτερική, επίπεδη, κεντρική επιλογή όταν θέλεις δωμάτια και ζωγραφισμένες πόρτες αντί για άλλον έναν λόφο. Η αγορά Νισίκι είναι η βόλτα του φαγητού, καλύτερη αργά το πρωί, και δεν πέφτει στον δρόμο για τα πάντα. Είναι κοντά στο πλέγμα του κέντρου. Βάλε την σε μια μέρα που είσαι ήδη εκεί.

Save

Λεωφορεία, ποδήλατα και το βράδυ που πρέπει να προστατέψεις

Το μετρό είναι σύντομο και χρήσιμο. Τα λεωφορεία πάνε παντού και σέρνονται. Ένα ταξί για το σύντομο κομμάτι ανάμεσα σε δύο λόφους είναι συχνά πιο ανθρώπινο, μοιρασμένο σε δύο άτομα, από σαράντα λεπτά σε ένα γεμάτο λεωφορείο με το σακίδιο στα γόνατά σου. Τα ποδήλατα είναι υπέροχα στους επίπεδους δρόμους και κακή ιδέα αν δεν έχεις ελέγξει πού παρκάρουν. Ένα ποδήλατο αφημένο σε λάθος σημείο μπορεί να έχει εξαφανιστεί όταν βγεις από έναν ναό.

Κράτα ένα βράδυ για το Γκιόν χωρίς κυνήγι φωτογραφιών. Μπορεί να δεις μια μάικο να πηγαίνει από ραντεβού σε ραντεβού. Μπορεί και όχι. Το να ακολουθείς μία, ή να κλείνεις ένα ιδιωτικό σοκάκι για μια φωτογραφία, είναι η ιστορία με την οποία έχουν κουραστεί οι κάτοικοι του Κιότο. Περπάτα, φάε, κοίτα τα φανάρια και άφησε έναν άνθρωπο να είναι άνθρωπος. Το Μονοπάτι του Φιλοσόφου, ανάμεσα στο Γκινκάκου-τζι και το Νανζέν-τζι, είναι η αντίθετη διάθεση: ένα κανάλι, μισή ώρα αν δεν σταματάς, περισσότερη αν τα δέντρα κάνουν κάτι. Είναι βόλτα, όχι σφραγίδα.

Ένα πρόγραμμα τριών ημερών στο Κιότο χωράει ένα ξημέρωμα στο Φουσίμι, έναν λόφο, ένα πρωί στη δυτική πλευρά ή στο κάστρο, και την αγορά. Η τέταρτη μέρα είναι όταν το Κιότο αρχίζει να μοιάζει με τόπο όπου μένεις, όχι με τόπο που συλλέγεις. Αν έχεις μόνο μία μέρα από την Οσάκα, διάλεξε μία μόνο περιοχή και φύγε με το τρένο που είχες σχεδιάσει. Μπορεί να σου αρέσει μια πόλη που δεν έχεις τελειώσει.