ถ่ายรูปญี่ปุ่นเมื่อคุณไม่ใช่มืออาชีพ

รูปที่ดีที่สุดจากทริปญี่ปุ่นมักเป็นรูปที่ถ่ายห่างสิบก้าวจากจุดที่คนอื่นหยุด คุณไม่ต้องมีตัวกล้องที่สอง คุณต้องการความอดทนเล็กน้อย และนิสัยสังเกตเมื่อคุณกลายเป็นสิ่งกีดขวาง

โทรศัพท์พอสำหรับเกือบทุกเฟรมที่นักเดินทางอยากได้จริง: ประตูตอนเช้า ชามราเม็ง ทางแยกตอนพลบค่ำ ภูเขาถ้าเมฆขยับ โหมดกลางคืนครอบคลุมนีออน สิ่งที่โทรศัพท์แก้ไม่ได้คือคนยืนกลางทางศาลเจ้าขณะกลุ่มนักเรียนก้าวลงโคลนเพื่ออ้อม

คน ศาลเจ้า และกล้องที่มีเครื่องหมายขีดฆ่า

องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแห่งประเทศญี่ปุ่นพูดตรงเรื่องนี้ ถามก่อนถ่ายคน เคาน์เตอร์ร้าน หรือห้องที่ไม่ใช่ถนนสาธารณะ ท่าเล็ก ๆ ใช้ได้เมื่อภาษาญี่ปุ่นของคุณใช้ไม่ได้ ถ้ามีคนโบกไล่ นั่นคือการสนทนาทั้งหมด เด็ก พนักงานศาลเจ้า และไมโกะในเกียวโตไม่ใช่ฉาก ภาพเลนส์ยาวของนักแสดงที่ไม่ได้ตกลงก็ยังเป็นภาพที่เขาไม่ได้ตกลง

ห้องศักดิ์สิทธิ์มีเครื่องหมาย กล้องที่มีขีดทับหมายถึงหยุด แม้โถงจะสวย และแม้คนข้างหน้าคุณจะฝ่ากฎอยู่แล้ว แฟลชในวัดที่มืดคือทางเร็วที่สุดที่จะรบกวนทั้งพนักงานและคนที่พยายามดู โถงสักการะจำนวนมากไม่อยากได้รูปเลย ทางข้างนอก ประตู สวนถ้าตั๋วบอกว่าถ่ายได้: นั่นคือรูป

• ถ่าย แล้วก้าวออกจากกระแส อย่ายืนปักในประตูหรือบนทางแยก
• ปิดแฟลชในศาลเจ้า ร้านอาหาร และรถไฟ
• ข้ามขาตั้งกล้องเว้นแต่คุณตรวจกฎแล้ว สวนและสถานีบางแห่งห้าม
• ถ่ายอาหารของคุณเอง ให้เร็ว ราเม็งไม่รอ และแถวก็ไม่รอ
• ให้ชัตเตอร์เงียบในรถไฟ และอย่าถ่ายผู้โดยสารคนอื่น

แสงที่ทำงานให้คุณ

เช้าคือชัยชนะที่ง่าย เมจิจิงกู ฟุชิมิอินาริ และเซ็นโซจิล้วนดูเป็นตัวเองก่อนกลุ่มทัวร์มา แสงข้างบนไม้และหินใจดีกว่าเที่ยง ถ้าคุณอยู่ที่ประตูดังตอนยังเย็น คุณจะถ่ายน้อยลงและเก็บได้มากขึ้น

Save

ฝนไม่ใช่วันถ่ายรูปที่เสียเปล่า ร่ม หินมืด และนีออนในแอ่งน้ำจะทำได้มากกว่ารูปหอคอยเดิมที่แดดออกอีกใบ พกผ้าเช็ดเลนส์ และให้ตัวเองมีอาเขตมีหลังคาไว้หลบ ในร้านอาหาร หนึ่งเฟรมของชามจากด้านบนก็พอ แล้วกิน พ่อครัวไม่ได้จัดจานเพื่อให้เย็นขณะสี่คนอนุมัติมุม

ถ้าเจ้าหน้าที่ชี้ขาตั้งกล้องของคุณ เก็บแล้วยิ้ม รูปที่คุณอยากได้เกือบพร้อมเสมอแบบถือมือ ถ้าพิงเสา หายใจออก และถ่ายสามเฟรมแทนสามสิบ ทริปยังดำเนินอยู่ขณะคุณแต่งรูป